วันพุธที่ 29 สิงหาคม พ.ศ. 2561

คำอภิปรายที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ตอน ๒


คำอภิปรายที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

          หลังจากที่เขาเขียนหนังสือปกแดงเรื่องพระจอมเกล้าฯปลอมศิลาจารึกพ่อขุนรามคำแหงออกมาเผยแพร่ก็ปรากฎว่ามีคนคัดค้านกันมาก   และคนที่เห็นด้วยก็มีอยู่หลายคน ต่อมาจึงได้มีการจัดการอภิปรายเรื่องนี้ที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์  นายพิริยะ ไกรฤกษ์ ก็ยังได้อภิปรายแสดงความเชื่อของตนอีกว่า
          "ผมจึงขอเสนอท่านผู้มีเกียรติว่า ศิลาจารึกที่ ๑ นี้ พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระนิพนธ์ขึ้น หลังจากที่ได้เสด็จขึ้นครองราชย์ อันได้แก่สิบสี่ปี  หลังจากที่ได้เสด็จไปเป็นเจ้าอาวาสวัดบวรนิเวศ......"
          นายพิริยะ ไกรฤกษ์  ยืนยันความคิดเห็นของตัวเองว่า  พระจอมเกล้าฯ ทรงทำขึ้น  เมื่อครองราชย์สมบัติแล้ว คือหลังจากปีพ.ศ. ๒๓๙๔
          แต่ข้อเท็จจริงอันใครๆก็ทราบกันมาแล้วว่า ทรงได้ศิลาจารึกนี้มาจากสุโขทัย  ต้ังแต่สมัยที่ยังทรงผนวชอยู่  คร้ังเสด็จธุดงค์ไปถึงเมืองสุโขทัย  เมื่อทรงพบพระแท่นมนังคศิลาบาตร  ซึ่งคนนับถือว่าศักดิ์สิทธิ์นัก  พระองค์ก็เสด็จขึ้นประทับแล้วตรัสว่า
          "อยู่ทำไมกลางป่า ไปอยู่บางกอกด้วยกันจะได้ฟังเทศน์จำศึล"   
          พระองค์ไม่ได้ตรัสกับแผ่นหินพระแท่นมนังคศิลาบาตรดอก ทรงตรัสกับพระร่วงเจ้าพ่อขุนรามคำแหง เหมือนพูดกับผีสางเทวดานั่นแหละ เพราะพระจอมเกล้าฯ ทรงนับถือพ่อขุนรามคำแหงว่า เป็นต้นราชวงศ์จักรีของพระองค์  พระมหากษัตริย์ในราชวงศ์จักรีนี้ท่านทรงถือว่า  ท่านสืบราชวงศ์มาแต่พระร่วงเจ้าสุโขทัย  เมื่อท่านพบพระแท่นที่พระร่วงเจ้าทรงสร้างไว้ก็ดีพระทัย  เหมือนว่าได้รับมรดกมาจากบรรพบุรุษของท่าน และเมื่อท่านทรงพบพระราชพงศาวดารกษัตริย์ราชวงศ์พระร่วง  คือ ศิลาจารึกนั้น ก็ยิ่งทรงยินดีมาก  จึงโปรดให้นำมาตั้งแต่สมัยยังทรงผนวชอยู่พ.ศ.๒๓๗๙  ก่อนเสด็จขึ้นครองราชสมบัติถึง  ๑๘ ปี  ปรากฎจากเทศนาพระราชประวัติพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ซึ่งสมเด็จกรมพระยาวชิรญาณวโรรส ทรงเทศนาเมื่อวันที่ ๑๗ มิถุนายน พ.ศ. ๒๔๒๕ หลังพระจอมเกล้าสวรรคต ๑๔ ปี
          "มูลเหตุที่เป็นแรงบันดาลพระทัย คงจะได้แก่พระองค์ต้ังพระทัยที่จะทรงพระราชนิพนธ์ประวัติของพระแท่นมนังคศิลาบาตรนี้  ในรูปแบบของประวัติศาสตร์การนิพนธ์  โดยใช้พระปรีชาสามารทางด้านภาษาศาสตร์, ประวัติศาสตร์, ศาสนา, ดาราศาสตร์ และการคำนวณ โดยการสร้างภาพพจน์ที่ใกล้เคียงกับอดีตเท่าที่จะทรงทำได้..." นายพิริยะ ไกรฤกษ์ อภิปรายต่อ 
          

วิจัยข้อเท็จจริง เรื่อง ศิลาจารึกพ่อขุนรามคำแหงมหาราช คอน ๑



วิจัยข้อเท็จจริง เรื่อง
ศิลาจารึกพ่อขุนรามคำแหงมหาราช

          เมื่อเร็วๆนี้  นายพิริยะ ไกรฤกษ์ อาจารย์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ได้เขียนหนังสือขึ้นเล่มหนึ่ง เรียกกันว่า "หนังสือปกแดง"แสดงหลักฐานว่าศิลาจารึกหลักที่หนึ่งของพ่อขุนรามคำแหงนั้นเป็นศิลาจารึกปลอม   พระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงให้ช่างแกะสลักขึ้น ในวัดบวรนิเวศ  สมัยเมื่อยังทรงผนวชอยู่ที่วัดน้ัน  
          ข้าพเจ้าฟังเรื่องนี้แล้วรู้สึกแปลกใจมาก เกือบจะเรียกว่าตกใจและเสียใจ  คือ
          ๑. เสียใจว่า ศิลาจารึกที่เคยเชื่อถือมานานว่าเป็นประวัติศาสตร์ชาติไทยเรื่องหนึ่งที่มีคุณค่ามาก เท่าที่เราจะหาได้ในประเทศนี้กลายเป็นของปลอมไปเสียแล้ว
          ๒. เสียใจที่พระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ที่เคยผนวชมานานถึง ๒๗ปี กลับเป็นคนที่หาศีลสัตย์ หาคุณธรรมมิได้เลย  ปลอมแปลงแม้กระทั่งประวัติศาสตร์ของชาตไทย 
          ๓. เสียใจที่เคยเชื่อมานานนักหนาว่าพระมหากษัตริย์ในพระบรมราชวงศ์จักรีนี้ เป็นพระมหากษัตริย์ที่ทรงทศพิธราชธรรม ๑๐ ประการ  ข้อสำคัญที่สุดคือ อวิโรธนัง คือ ไม่ประพฤติผิดทำนองคลองธรรม ไม่ทำอะไรตามอำเภอพระทัยด้วยความโลภ ความโกรธ ความหลง 

สามัญสำนึก

          แต่เมื่อได้สติ  มีสัมปชัญญะดีแล้ว ก็เกิดสามัญสำนึกขึ้นมาแล้วถามตัวเองว่า 
          ๑. "ถ้าเราเป็นพระจอมเกล้าฯ จะกล้าปลอมศิลาจารึกนี้หรือไม่"
ก็ตอบตัวเองอย่างฉาดฉานว่า  "ไม่กล้าทำอย่างเด็ดขาด"
          ๒. ถามตัวเองต่อไปว่า "ทำไม่ไม่กล้าทำ"   ตอบตัวเองว่า "กลัวบาป" 
          ๓. ถามตัวเองว่า "การปลอมแปลงศิลาจารึกนี้เป็นบาปด้วยหรือ" ก็ตอบตัวเองว่า  "บาปอย่างมหันต์"
          ๔. ถามตัวเองว่า  "ทำไมจึงว่าบาปมหันต์"  ตอบตัวเองว่า  "เพราะเป็นการโกหกคนท้ังโลก  เป็นการหลวกลวงคนท้ังโลก" เรียกว่า "บรมมหามุสาวาท" 
          ๕. ถามตัวเองว่า "แล้วพระจอมเกล้าฯไม่กลัวบาปหรือ" ตอบตัวเองว่า  "พระจอมเกล้าฯบวชมานานถึง ๒๗ พรรษา ย่อมจะรู้บาปบุญคุณโทษ  ย่อมจะมีหิริโอตตัปปะ  "คือ อายชั่ว กลัวบาป"  อยู่เต็มพระทัย  ยิ่งกว่าน้ันพระจอมเกล้าฯ เป็นชาติกษัตริย์ ย่อมจะมีขัติยมานะ คือทรนงในเลือดเนื้อเชื้อกษัตริย์  พระจอมเกล้าฯ จะไม่ทำอะไรที่เป็นการทำลายพระเกียรติยศของพระองค์เอง  และทำลายพระเกียรติยศชองราชวงศ์ของพระองค์ด้วย" 
          ๖. ถามตัวเองว่า "แล้วทำไมคนขนาดครูบาอาจารย์ จึงกล้าพูดว่า  พระจอมเกล้าฯ ปลอมศิลาจารึกพ่อขุนรามคำแหงเล่า" ตอบตัวเองว่า เรื่องนี้แหละที่เป็นปัญหาให้ต้องศึกษา"